maandag 5 maart 2012

Christen zijn in 'de wereld'

Hallo allemaal,

Even een wat persoonlijker bericht.
Sinds ik op de kunstacademie zit, is er een hoop veranderd in mijn leven. Een nieuwe studie (dat is logisch dan), nieuwe vrienden en nieuwe indrukken. Mijn leven is ook sterk veranderd.
Sinds ongeveer een maand zit ik in een nieuwe klas, omdat ik nu de opleiding Illustratie heb gekozen. Ik heb een leuke klas met toffe klasgenoten en de studie is helemaal te gek.
Toch is er altijd iets wat ik een klein beetje mis.
Er zijn bijna geen christenen op de kunstacademie. Ja, ze zijn er wel, maar sommige hebben zich zo aangepast dat het niet meer opvalt, en mensen die hetzelfde geloven als ik zijn daar zeldzaam. Gelukkig heb ik ze wel ontmoet :) Maar het zijn er dus niet veel.
Ondanks dat heb ik besloten om me niet uit het veld te laten slaan, zelfs nu ik de enige christen in de klas ben. Ik denk dat ik hier een taak heb gekregen. En dan bedoel ik niet dat ik met een Bijbeltje sta te zwaaien in de kantine, nee, ik moet gewoon mezelf zijn. Als ik door mijn karakter en mijn daden uit kan dragen dat ik ergens anders voor sta, zal dat mensen aan het denken zetten.
Soms denk ik wel eens dat christenen mensen afschrikken doordat ze dreigen met dingen als 'de hel' en 'je mag dit niet en dat niet'. Het gaat juist om de liefde voor God en de medemens. Mensen moeten zich op hun gemak voelen bij je, ook al weten ze dat je een andere levensinstelling hebt. Verder zijn er natuurlijk ook veel aanknopingspunten; ik ben ook gewoon een mens en ik heb ook gevoelens die zij ook hebben. Ik merkte wel dat het voor sommige klasgenoten echt een openbaring was dat ik niemand bij voorbaat veroordeel, 'want dat doen christenen toch wel vaak'. Aan de ene kant vond ik dat fijn om te horen, maar aan de andere kant werd ik er wel een beetje somber van. Wat voor beeld dragen wij nou uit als christen? Schrikken wij de wereld af door 'vroomheid' en door te doen alsof wij belangrijker zijn dan de rest? Of dragen we juist Gods liefde uit?
En áls ze niet willen luisteren, gaan we dan onze zin doordrukken, met het idee 'we móeten bekeren', of laten we iedereen in zijn waarde en respecteren we hun keuze?

Toch is het voor mij af en toe erg moeilijk om 'stand te houden'. Er wordt soms best wel aan me getrokken en de argumenten van iedereen om mij heen lijken dan opeens wel te kloppen, terwijl ik weet dat het niet zo is. Het lijkt dan opeens allemaal zo logisch wat ze zeggen, en op dat moment weet ik ook even niet wat ik terug moet zeggen. Als ik dan thuis ben en in de Bijbel lees of met mijn ouders praat, is alles opeens weer glashelder. Gelukkig weet het grootste deel van mijn vrienden/medestudenten dat nu wel, en dat respecteren ze ook bijna allemaal. Dat waardeer ik heel erg. Onderling respect is één van de belangrijkste dingen in een omgeving als deze - en dan niet alleen tussen christenen en niet-christenen, maar tussen iedereen.
Ook goed om te onthouden is dat we allemaal hetzelfde in elkaar zitten. Natuurlijk zit het bij gelovigen wel wat anders, maar we zijn allemaal mensen en tot op een bepaalde hoogte kampen we allemaal met dezelfde gevoelens en emoties.

Zo nu en dan komt het in een gesprek op het onderwerp 'ik geloof niet dat God liefde is. Hij kan met Zijn vinger knippen en alle ellende is voorbij, waarom doet Hij dit nou?'. Ja, daar zit je dan met je mond vol tanden. Wat ik dan ook zeg, valt toch verkeerd. Ik kan verhalen vertellen over hoe God elk mens een eigen keuze heeft gegeven, over hoeveel verdriet Hij daarom Zelf heeft om de zonden van de mensen... maar soms is het 't beste om op zo'n moment mijn mond te houden.

Wat ik mezelf soms voorhoud als er weer een schooldag voor de boeg is, is een stuk uit het gebed dat Jezus bad tot God de Vader vlak voor hij gevangen genomen zou worden, ook wel het Hogepriesterlijk gebed genoemd.
Even wat uitleg voor de mensen die niet vertrouwd zijn met de Bijbel: 'U' is God (de Vader), 'Ik' is Jezus (de Zoon), Hij was op de aarde. Als het gaat over 'hen' en 'zij', gaat het over de gelovigen. 'De wereld' is een uitdrukking voor de wereld van de ongelovigen. Even simpel gezegd :)

'Ik bid voor heen; niet voor de wereld bid Ik U, maar voor hen, die Gij Mij gegeven hebt, want zij zijn van U, en als het mijne is het uwe en het uwe is het mijne, en Ik ben in hen verheerlijkt. En Ik ben niet meer in de wereld, maar zij zijn in de wereld en Ik kom tot U. Heilige Vader, bewaar hen in uw naam, welke Gij Mij gegeven hebt, dat zij één zijn zoals Wij. Zolang Ik bij hen was, bewaarde Ik hen in uw naam, welke Gij Mij gegeven hebt, en Ik heb over hen gewaakt en niemand uit hen is verloren gegaan, dan de zoon des verderfs, opdat de Schrift vervuld werd. Maar nu kom Ik tot U en Ik spreek dit in de wereld, opdat zij ten volle mijn blijdschap in zichzelf mogen hebben. Ik heb hun uw woord gegeven en de wereld heeft hen gehaat, omdat zij niet uit de wereld zijn, gelijk Ik niet uit de wereld ben. Ik bid niet, dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor de boze. Zij zijn niet uit de wereld, gelijk Ik niet uit de wereld ben. Heilig hen in uw waarheid; uw woord is de waarheid. Gelijk Gij Mij gezonden hebt in de wereld, heb ook Ik hen gezonden in de wereld; en Ik heilig Mijzelf voor hen, opdat ook zij geheiligd mogen zijn in waarheid.' Johannes 17 : 9 t/m 19

Sommigen zullen dit bericht misschien niet waarderen, maar dat maakt even niet uit. Ik hoop dat ik sommige mensen hiermee kan helpen.

En ik zit echt niet elke dag keurig christen te zijn, juist niet. Soms heb ik het gevoel dat ik helemaal geen goede christen ben, als ik muziek luisteren of andere dingen weer eens verkies boven Bijbellezen - soms heb ik het zo druk dat ik er gewoon geen tijd voor vrijmaak. Maar ook dan mag ik weten dat er ook op dat gebied geen 'gradaties' zijn. Het gaat niet om religie en wetjes, maar om God en Zijn liefde; en het belangrijkste is dat je dat aanvaardt. Of we nou één keer in de maand Bijbellezen of drie keer per dag.

Wauw dit is een lang stuk geworden... Als er mensen zijn die het helemaal door hebben gelezen: bedankt voor jullie aandacht!

Liefs, Anne

Kamer & Kroeg

Voor het vak tekenen (eigenlijk is het 'schilderen') hebben we in de afgelopen maand twee opdrachten gekregen. De eerste opdracht was: Schilder je kamer na.


De tweede opdracht was: Ga naar de kroeg, maak daar schetsen en schilder thuis een sfeerimpressie van die kroeg. Ik moet eerlijk zeggen dat een kroeg niet één van mijn favoriete plekken is om naar toe te gaan... Gelukkig gingen we redelijk vroeg op de avond, zodat het nog lekker leeg was.

Alle twee de werken zijn met acrylverf gemaakt en zijn ongeveer 50 x 65 cm groot.

zondag 4 maart 2012

Redactionele Illustratie


Voor het vak redactionele illustratie krijgen we vaak een artikel met de opdracht om daar een illustratie bij te maken.
De eerste opdracht ging over het bericht waarin verteld werd dat Jort Kelder wilde dat er geen Unoxmutsen uitgedeeld zouden worden als er een Elfstedentocht plaats zou vinden. Dit was in verband met de reclame, enz.

Dit was mijn illustratie hierbij. Ik ben er niet echt tevreden over, het lijkt net een kleurplaat (misschien heb ik dat toch overgehouden aan de Pabo?). Maar ach, het hoort ook wel een klein beetje bij de luchtigheid van het artikel.
Unox-boycot
(kleurpotlood met marker)


De tweede opdracht was voor een krantenartikel over Syrië. De ondertoon van dit artikel was niet zo luchtig als die over Jort Kelder en Unox. Nu gaat het over moorden, gruwelijkheid en de halve wereld die niets doet. Ik heb hier gekozen voor een heel andere sfeer:

Syrië
(Oost-Indische inkt met acrylverf)