donderdag 3 november 2011

Hands Of The Forest


Het werkstuk vond ik te 'groot' om zomaar even in een maandoverzicht te plakken, daarom behandel ik het alvast even los van de rest. Ik heb de foto's al eerder laten zien, maar nu hoop ik duidelijk te maken wat ze met elkaar te maken hebben en wat de gedachte erachter is.

Dit is het gedicht waar de werken op gebaseerd zijn:

Hands Of The Forest

Living without a heart
is better than living
with a broken heart

So I took mine with me
and laid it down
in the hands of the forest
And that’s where I left it

I walked away
Scared to look back
I was the only one

But down that same dark road
hidden in the waters
in the hands of the forest
That’s where he left it



And that's where I left it (september 2011)
Materiaal: Dode varens



That's where he left it (oktober 2011)
Materiaal: Rode bloemblaadjes
Achtergrondinformatie
Toen we deze opdracht kregen, wist ik al meteen naar welke plek ik wilde om die uit te voeren. Midden in het bos is namelijk een open plek, waar bijna nooit iemand komt. Hier kom ik wel eens vaker als ik zin heb om even ‘weg’ te zijn. Ik besloot dat ik niks mee wilde nemen (geen natuurlijke materialen van een andere plek), het enige wat ik ging gebruiken waren materialen die daar al waren. Er stonden dode varens, en door de video van Andy Goldsworthy wist ik dat je daar hele mooie dingen mee kon maken.
Een paar weken later kwam ik knalrode bloemen tegen, waarvan er een heel aantal afgebroken waren. De blaadjes waren zo fel, dat ik er gewoon iets mee móest doen. Daarom heb ik ervoor gekozen om naar een andere plek in het bos te gaan. Ik had allerlei andere vormen kunnen maken, maar ik wilde dit kunstwerk verbinden met degene die ik al eerder had gemaakt. Als je namelijk iets hebt meegemaakt waar twee mensen bij zijn betrokken, zijn er altijd twee kanten van het verhaal. Meestal durven we daar niet over na te denken. De ‘I’ in het gedicht zal nooit weten dat ‘he’ net zo gebroken was als zij.
Waarom een gebroken hart?
Gebroken harten zijn redelijk cliché. Maar in deze omgeving, met deze materialen, vond ik het perfect. Het lijkt iets uit te drukken van een persoonlijke situatie – iemand die zijn/haar verdriet achter wil laten op een stille en rustige plek en daar vervolgens nooit meer terug wil komen…

Kunstacademie: Oktober

Er zitten alweer twee maanden kunstacademie op. De tijd vliegt! De maand oktober was ook een week herfstvakantie én een week naar Berlijn met school, maar toch heb ik een selectie gemaakt van de werken die ik deze maand gemaakt heb.

In het bericht van de maand september heb ik het natuurwerkstuk 'And that's where I left it' geplaatst. Het werk hieronder hoort daarbij, en ik heb daar ook een apart bericht voor gemaakt, voor het totaalplaatje. Deze werken waren dus allebei voor de vakoriëntatie Fine Art.

That's Where He Left It (oktober 2011)
Materiaal: Rode bloemblaadjes op het water van een moeras, in het bos.

Voor het vak V3D kregen we de opdracht om 'one-minute-sculptures' te maken. Dit houdt in dat het werkstuk maar even kan blijven staan, of dat het snel in elkaar gezet kan worden.
De twee foto's hieronder hebben een klasgenoot en ik gemaakt. Op de eerste foto staat een kurk met een schroef, die balanceert op een reling.
De foto eronder is een mes dat balanceert op een hand (maar de foto is zo genomen dat het lijkt alsof het mes ín de hand zit).



Thuis mochten we ook nog een of meerdere one-minute-sculpures in elkaar zetten en fotograferen. Ik koos ervoor om deze keer het thema 'balanceren' los te laten, en iets te doen wat snel in elkaar gezet kon worden, maar toch iets zegt:

How it feels (oktober 2011)

Voor het vak V2D moesten we een collage maken van zelf meegenomen foto's en plaatjes. Uit oude Landlevens is dit tevoorschijn gekomen:
Burn The Past (oktober 2011)

Tot slot: voor W2D kregen we lessen over waarnemen van een voorwerp. Mijn voorwerp was een kurkentrekker:

Kurkentrekker (oktober 2011)

De les daarna mochten we hiermee verder (eventueel met andere materialen), maar deze keer spoorde de leraar me aan om toch iets grover te werk te gaan, het kon een 'schreeuw' worden (en toch een kurkentrekker blijven). Ik vind dit best moeilijk, maar ik ging het toch proberen:

Kurkentrekker 2 (oktober 2011)
Het papier is 100x70, dat geeft aan hoe groot de streken zijn. Acrylverf.
Dit ging zeker de goede kant op volgens de docent, maar hij had het idee dat er meer in mij zat. En dat dat er toch maar een keer uit moest komen... Iedereen verwacht dingen van mij, op de één of andere manier wil ik het plaatje van 'Anne die goed kan tekenen' niet tekort doen. Maar de leraar zei: 'Dat weten ze wel als ze naar je vorige werk kijken. Laat nu die andere kant van je maar zien.'
En toen kregen we dit.

Kurkentrekker 3 (oktober 2011)
Dit papier is net zo groot als de vorige, 70x100 cm. Acrylverf.